I dag har Kommunenes sentralforbund i Innlandet sin årlege strategi konferanse på Lillehammer. Finansminister Sigbjørn Johnsen har nettopp hatt eit godt innlegg om den økonomiske situasjonen i landet. Sjølv nytta eg høvet til å få ein prat med han om dei komande jordbruksforhandlingane.

Finansministeren har festa grepet om statsfinansane og strammar tøylene. Det er ingen grunn til å tvile på det. Han meiner at Noreg må ta ned pengebruken, for å tilpasse oss handlingsregelen når det gjeld bruk av oljepengar. Vi brukar i dag 45 mrd meir enn handlingsregelen tilseier. For hindre høgare rente og ein fornuftig kronekurs må kostnadsveksten reduserast. Finansministeren varslar at det vil merkast på mange område framover. Fordi vi kan ikkje bruke meir av framtidige generasjonar sine ressursar.

Finansministeren var også inne på at dei fleste har det veldig godt i Noreg, Vi har ein rikdom som gjer at dei fleste land i verden ville bytta med Noreg. Eit barn på Lillehammer og i Malawi har like menneskelege føresetnadar medan dei er i mors liv. Når dei vert fødd forandrar utgangspunktet seg dramatisk. I Noreg er den gjennomsnittlege levealder snart 90 år. I Malawi kan ein rekne med å leve til ein er 37 år.

Vår rikdom gjev andre typar utfordringar og Johnsen brukar begrepet dei stigande forventningars missnøye. Vi vert meir og meir prega av enkeltsakssolidariteten med oss sjølve, enn fellesskapssolidariteten med grupper som treng eit løft.

Dette får stå som eit tankekors før regjeringa samlar seg til budsjettforhandlingar på Hadeland, om godt og vel ein månad.

Om jordbruksoppgjeret seier Johnsen han har ikkje noko imot å løfte inntektene til bøndene, under føresetnad av at det kan kuttes i andre poster på Statsbudsjettet.

Det er duka for tøffe tak i politikken framover.